In Antwerpen!
Halverwege November kregen wij ( (t )vwo 4) per groepje een aantal msn-adressen van onze zuiderburen. Na wat uitleg was het de bedoeling dat je de Belgen, die met jouw groepje samen moesten, ging toevoegen op msn. Ik had superveel geluk met mijn groepje, wat bestond uit 8 meiden, 4 van Nederland en 4 uit België (van het JTC: Suzanne, Laura vL en Lotte). Die avond had ik gelijk ‘onze’ vier Belgen op msn toegevoegd en nog geen 10 minuten later had ik al een gezellig gesprek met een van hen, Brighid. Na een lang gesprek die avond besloten wij al gelijk dat wij ‘het koppel’ werden. In die weken die volgde heb ik nog veel contact gehad met ‘de Belgen’, de andere 3 meiden vond ik ook echt super! Na veel, maar dan ook echt VEEEEEEEEEL gekletst te hebben met Brighid was het dan bijna zover, de dag dat wij naar schoten gingen. We hebben de weken, dagen zelfs uren afgeteld voordat we erheen gingen.
29 januari was het dan EINDELIJK zover. Een beetje gespannen reed ik naar school en veel vragen spookte er door mijn hoofd “zouden ze echt zo zijn, zoals ik verwacht? Naar wat voor school en huis ga ik!? Ben ik niks vergeten!?”. Eenmaal in de bus was die spanning gelijk weg! Na wat “kleine opstoppingen” konden we toch vertrekken ‘ Op naar schoten!’. Toen ik naar ongeveer driekwartier rijden het bordje ‘Schoten’ zag staan kreeg ik er spontaan NOGMEER zin in! We reden de straat van school in, waar de directeur van ‘het Sint- Michielscollege” ons al op stond te wachten. Toen we de school in liepen herkende ik al meteen een aantal dingen waar “de Belgen” me al veel over verteld hadden. We liepen vrijwel gelijk “de put (een soort van aula)” in waar de hele groep Belgen ons al aan het opwachten waren. Ik herkende “onze Belgen” natuurlijk gelijk en liep er dan ook vrijwel meteen heen. Daar bleek dat sommige andere mensen nog geen contact hadden gehad met België en dus toch maar even vroegen bij wie zij die avond moesten eten… In “de put” hadden we een soort van kennismaking ronde met je groepje. Hier begon het gebabbel al meteen en bleek maar weer hoeveel we al van elkaar wisten! We moesten natuurlijk ook íets van het Belgische onderwijs opsnuiven, dus volgde we een paar lessen. Voor ons stond Geschiedenis en Wiskunde op het programma. Hier kwamen wij Nederlands erachter dat we daar niet zomaar iets door de klas mochten roepen, of zonder beurt het antwoord mochten geven. Hierna hadden we nog een gezellige pauze en toen stond de bus alweer voor ons klaar. De Nederlanders en Belgen ieder in een eigen bus vertrokken richting het centrum van Antwerpen. Daar aangekomen moesten we per groepje het centrum van Antwerpen in. De Belgen moesten ons daar per historisch gebouw een soort van uitleg geven. Tijdens deze rondleiding hebben wij de vooroordelen over vrouwen bevestigd… kaartlezen is niet bepaald ons sterkste punt. Dus we zijn echt vaak, maar dan ook vaak op zen Belgisch gezegd “kwijtgelopen”. Maar, we moesten wel op tijd bij de bus staan en van elk historisch gebouw moest je als bewijs dat je er was geweest een foto hebben gemaakt. Dus wij hebben echt als een stel debielen door Antwerpen gerent, voor sommige leek het meer op de stilettorun (hè Laura). Uiteindelijk zijn we toch net op tijd bij de bus terug aangekomen. (na min of meer betrapt te zijn door een juf van hun school, omdat het toch niet helemaal de bedoeling was dat we de H&M in gingen, sorry juffrouw :P ) hierna gingen we met de bus terug naar de school, waar ik samen met Laura door de moeder van Brighid werd opgehaald, al de andere gingen ieder naar hun gastgezin toe. Het gastgezin was echt SUPER aardig! Eerst zijn we met z’n drieën nog even naar haar kamer gegaan, waar Brighid ons nog wat Belgische kaartspellen heeft geleerd en waar we nog veel gekletst hebben. Al snel riep haar vader dat we aan tafel konden, waar voor ons een speciale maaltijd klaar stond. Na een voor gerecht kregen we het hoofdgerecht waar een bijzondere betekenis aan vast zat (die bespaar ik jullie, anders word deze tekst NOG langer). Na een leuk gesprek gehad te hebben tijdens het eten (onder andere over verschillende uitdrukkingen uit het Nederlands die verschillen bij het Belgisch) keken we op de klok en bleek het tot onze grootste spijt al tijd te zijn om terug naar school te keren waar onze bus naar Nederland op ons stond te wachten. Nog snel een paar leuke foto’s gemaakt en toen was het dus echt tijd dat haar vader ons terug naar ‘het sint michiels’ bracht. Na een laatste knuffel en even uitzwaaien vertrokken we weer terug naar Roosendaal. Thuis aangekomen gelijk msn aangezet, waar we alweer verder kletste over die dag.
Na een maand wachten kwamen was de dag eindelijk aangebroken dat we ze weer zouden zien! Op 28 Februari kwamen ze namelijk naar Roosendaal (misschien hebben jullie ze wel rond zien lopen op school!?). Ook hier hebben we weer een vragen ronde gehouden en een papier ingevuld over verschillen tussen BE & NL. Ook hun moesten natuurlijk weten hoe het er bij ons opschool aan toe ging, dus kregen zij bij ons ook 2 lessen. Bij ons was de eerste les Nederlands van meneer Zwagemakers. Hij vertelde ons het een en ander over een Belgische schrijver. Hierna hadden we nog een les geschiedenis van mevrouw van Wezel waarin we het over de 80jarige oorlog hadden. Hierna hadden we pauze waarin we onder andere ons groepje de school hebben rondgeleid. Daarna begonnen we aan onze wandeltocht naar Rottier dance masters. Daar aangekomen begonnen we aan een “chachacha” les. In het begin individueel, wat grappige momenten op leverde, met veeeeeeeeel lol! Daarna moesten we in koppels samen gaan dansen, wat gelijk een stuk moeilijker was (dan merk je pas, dat als je even niet oplet je gelijk op iemands tenen staat te trappen!). Na ook weer een geslaagde middag die toch weer heel anders was als in Schoten gingen we naar huis. Brighid ging met mij mee, het viel haar gelijk op dat bij ons in Roosendaal alle voorgevels (van HUIZEN, Alex :P ) ongeveer gelijk zijn, dat had ze in België nog nooit gezien! Bij mij thuis hebben we nóg meer gekletst dan dat we in België hadden gedaan en de tijd vloog wederom voorbij! Na gegeten te hebben moesten we al snel in de auto springen om terug te rijden naar ’t JTC. Daar zagen we de rest weer en hoorde we de verhalen van hun dag. Na een laatste knuffel moesten ze toch echt weer terug naar België. Toen ik s‘avonds thuis kwam had ik gewoon last van m’n keel, zoveel hadden we gekletst!. Voor bijna iedereen is hun uitwisselings ‘avontuur’ helemaal afgelopen, maar bij mij gaat het nog verder! We zijn al druk aan het plannen om nog een paar keer af te spreken en ik kan niet wachten!!!
Melissa Verhulst.
De tweede dag van de uitwisseling op het JTC