Allereerst moet ik even toegeven dat ik ook graag in de gang pauze hou, voordat ik verder ga met het verhaal. Mijn vrienden en ik waren niet echt blij met het idee dat er een nieuw stuk aula bij zou worden gebouwd, we wilden gewoon verstaanbaar naar elkaar kunnen praten en gek doen. Niet iedereen hoefde te zien wat we aten en niet iedereen hoefde te horen wat we te zeggen hadden. Jammer genoeg moest iedereen eraan geloven; na de herfstvakantie (het werd wat later..) zou de nieuwbouwaula open gaan. Ons leek het wel leuk om daar te zitten en we praatten daarover gezellig in de gang, totdat we opeens hoorde dat er allemaal roze koeken waren uitgedeeld in de aula om de opening te vieren. Wat het eerste in mij opkwam; Het gebouw werd toch geplaatst om ons uit de gang te krijgen? Geef dan die roze koeken aan de Studienis-mensen! Uiteindelijk maakte het ons niets uit en bleven gewoon vrolijk naar de gang lopen, maar we moesten toch in de aula gaan eten. Gek hoor, als je langer dan een jaar niet in de aula hebt gegeten! En dan ook nog de tegenvaller dat je geen woord van elkaar verstaat, dat je áán een tafel zit en niet eróp. Het was niet leuk, we kregen ontwenningsverschijnselen en wilden terug! We konden niet naar het nieuwe gebouw, want dat zat elke keer vol, dat gebruikte we in ieder geval als reden om weer in de gang te zitten, maar daar namen bepaalde leraren en conciërges geen genoeg mee. Dus toch 'Het Hok' in.
Ik moet toegeven:Het is gezellig in ' 'T Hok'!